Yaşamak, dünyadaki en nadir şeydir. Çoğu insan sadece var olur, hepsi bu.

Asla bir domuzla güreşme; ikiniz de kirlenirsiniz ama domuz bundan hoşlanır.

İnsanoğlu kendi içindeki karanlıkla yüzleşmekten her zaman korkmuştur. İşlediğimiz hataların, verdiğimiz zararların veya içimizdeki kötülüğün sorumluluğunu üstlenmek yerine, bu eylemleri dışsal bir varlığa (Şeytan) yükleyerek vicdanımızı rahatlatmaya çalışırız. Nietzsche'nin bu sarsıcı tespiti bize şunu hatırlatıyor: Şeytan, aslında insanın kendi sorumluluğundan kaçmak için bulduğu en büyük bahanedir.

Bir işi bilen yapar, az bilen akıl verir, bilmeyen eleştirir, yapamayan da çamur atar.

Kimseye güvenmiyorsan neye sahipsindir ki?

Gerçekten sizi seven kişi sizi üç kez âşık edermiş: Biri kendisine, sonra kendinize, en son da hayata.

Anneler kızlarına damat aradığında, tuttuğunu koparan bir adam olsun isterdi. Tuttuğunu koparan bir gelin? Asla.

İstenmemek öyle yaralayıcı, öyle kalıcı ve öyle sahici bir histi ki her an tekrarlanacak gibi hissedilirdi.

Gamzelerin derinleştirdiği gülüşü sabote etmek, benim işleyeceğim türde bir suç değil.

Kusurlarımdan biri de bazen üstüme bir hüzün çökmesi ve günlerce ağzımı açmamamdır.

En çok yandığım da, bunca zamanı yitirmiş olmamız.

İçimde insana dair hiçbir şey kalmamış.

İnsan bazen yalnız kalmak ister, yalnız hissetmek değil.

İdeal erkek güzelliğini hep nezaket ve kibarlıktan ibaret görmüştü.

Günün birinde ya çıldıracağız, ya dünyaya hakim olacağız.