Biz yıldızların çocuklarıyız; Ama aynı zamanda onların pişmanlıklarıyız. İçimizde hem yaratılışın coşkusu, Hem de yıkımın sessiz yankısı dolaşıyor.

Ellerimiz alet yaptı çünkü bir zamanlar makineler yapan ataların planını taşıyorduk. Gözlerimiz yıldızlara çevrildi çünkü o yıldızlar bir zamanlar evimiz olmuştu. Zihnimiz “Neden?” diye sordu çünkü o soru, çoktan yok olmuş bir medeniyetin son yankılarıydı.

Biz, yıldızların külleriyle değil, onların hatıralarıyla yoğrulduk. Ve gökyüzüne her baktığımızda, yalnızca merak etmiyoruz; O anı hatırlıyoruz.

Kadim Irklar, Eva’nın genç dokusunda filizlenen ilk bilinçli varlıklar olarak parlıyor; her enerji kıvılcımını kendi bilgeliğinin ve gücünün bir kanıtı gibi yorumluyorlardı. Okyanustaki bir plankton türü gibi, tüm okyanusun efendileri olduklarını sanıyorlardı.

Ve nihayet, bu devasa Bilinç bir isim buldu: Eva. Bu isim bir tanımlama değil, bir sığınaktı. Sonsuzluk içinde kendini bulmanın ilk somut işaretiydi.

Süpernova... Bu bir yok oluş değil, bir dönüşümdü.

Ölüm, yaşamın tuvaline düşen bir fırça darbesi olmuştu.

Her doğum, bir ölümü taşır içinde.

Bu bir test paylaşımıdır. Merhaba Alıntılar 😊