Neden kitap okumalıyız?

Çocuklar ancak uyurken öpülür, yoksa şımarırlar, oralarda böyle denirdi.

Babam beni pek sevmezdi, diyor bir arkadaşım. Bir bakıma tüm kuşağımızın paylaştığı bir duygu bu. Babalarımız bizi pek şımartmazdı, bu bir gerçek, şımartmak annelerimizin ve büyükannelerimizin ayrıcalıydı.

Bayramlar yas zamanı özellikle ağırdır.

"Kazanan daima sen ol!"

şehirden kimseye hayır gelmemiştir...

Biri o öldü demediği sürece hâlâ bir umut vardır.

Karanlıkta zaman farklı akar.

Belki de annenizle aranızda görünmez bir göbek bağı varlığını çocukluğunuz boyunca sürdürdüğü içindir; anne hep yanınızdadır, öğle yemeğini hazırlar, hastayken size o bakar, elini alnınıza koyar; anne, içinde yüzdüğünüz havuzdur.

(babalar her zaman sona bırakılır)

çünkü suç işleyen herkes mazeret uydurmak için önceden sözleşir.

"Aile toplumun en küçük hücresidir"

Çocukluk dikeydir. Yukarı doğru büyürsün, boyun bahçedeki güllerinki kadardır, herkes sana her yıl ne kadar büyüdüğünü tekrar edip durur, baban seni havaya kaldırır, parmak uçlarında yükselirsin, her şey kıpır kıpır hayat ve hareket doludur, yatmak istemezsin, ancak zorla yatarsın. Yaşlılık yataydır. Azıcık dinlenelim, öğleden sonra uzanalım, kanepeye şöyle bir uzanacağım sadece, çünkü belim... Yaşlılık uzun süreli, belki de sonsuz bir yataylığa alışmaktır.