Ben bu kadar ömür yaşadım, bu kadar insana yakın, candan, sıcacık, insandan daha insancıl bir kuş görmedim.

O zamanlar insanlar, daha iyiydiler denemez, kim bilir, ama daha başkaydılar. Belki de kuşları daha çok seviyordular...

Kuşlar unutkan olurlar,
gene gelecekler.

Şimdi, şu İstanbul’da her hangi bir güzellik, iyilik, sevinç verecek bir olay üstüne böylesine ağız dolusu bir sevinçle gülecek bir kişi var mı?

Heceleyerek bir tamam okuduğu yazı şöyleydi: Cehennem yerinde hiç ateş yoktur, herkes ateşini buradan götürür…
Herkes ateşini buradan… Buradan… dedi kendi kendine.

Demek benden ayrılınınca iyi olunuyordu.

Keşke ben de ondan değil de benden ayrılsaydım.

Metaforları hiç sevmem.
Hayat zaten yeteri kadar karmaşık.

Kadınların ayrılık sonrasında saçlarını boyatmaları, yeni elbiseler almaları, dökülüp saçılmaları, kendini göstermenin değil saklanmanın bir yolu aslında.
Ruhunuzdaki değişiklikler anlaşılmasın diye bedeninizde değişiklikler yaparak
"Farklı görünüyorsun bir şey mi oldu," sorularını, saçınızı, kılığınızı, memenizi kalkan yaparak savuşturmaya çalışıyorsunuz.
Dünya, derdi olan insanları taşıyacak kadar şefkatli değil.
Silahlarımızı kuşanmak zorundayız.

Aklım halen tekerlekli sandalyeye mahkûm.
Ama bacaklarım yürüyebiliyor.
Bunu yapamayanlar da var.

Her şeyi vahşice kirletiyoruz...
Gökyüzünü deliyoruz,
okyanuslara işiyoruz...

Kimseleri sevemez oldum,
te­lefonlardan kaçar oldum.
Güneşin parıltısı, denizin mavisi, ağaçların gölgesi artık beni ilgilendirmiyor...

Birileri avcunuza kalbini bırakır, derin mavi bakmayı bilmiyorsanız, göremezsiniz...

Yazarları erkek olmasaydı, belki Asiye finalde kurtulurdu; Çalıkuşu Feride, bugün Milli Eğitim Bakanı filan olurdu...
Yalan mı konuşuyorum anacım, nerden bilicez?

- Sevgili Sıdıka, bir mizah kahramanı olmak sizce nasıl bir duygu?

Çok tuhaf bişiy kız...
Resmen kendimi Şempanze B gibi hissediyorum bazen...

-Çağatay daha önce bi mp3 çalara aşık olmuştu, nooldu ayrıldı mı ondan?

+Yüreğininin sesini dinlesin, kalbini bozmasın, olumlu sinyal yollasın...