Tek gözü kör bir adamın kral olduğu bir ülke.
“Düşmanımızın yarattığı yapay karakterlerin aksine bizim gurur duyacağımız onlarca isim var yanımızda.”

İnsanları yumuşatarak… büyük kitlesel değişimlere hazırlıyorlar.
“Peki, aralarındaki fark nedir? İçlerinden hangisi kahraman, hangisi korkak?”

Hedefine ilk ulaşan kişi… ilk harekete geçen olacaktır.
“Beceriksizlik her alanda başarının baş düşmanıdır.
İhtiyaç duyulan tüm eylemler… çabuk gerçekleştirilmelidir.”

Suçlanan katil değil maktuldü.
“Kahraman ahmak, korkak ise onurlu bir adam olarak görülürdü.”

​"Yargılamak yerine nefret ettirin; düşündürmek yerine inandırın.
Çünkü kitlelerin zekası düşük, unutkanlığı ise sınırsızdır."

Basın, hükümetin çalabileceği dev bir klavyedir.

"Peki," dedim, "nasıl bir finale gidelim?"
Durdu.
Bekâra karı boşamak kolaydı.
Bozmadım, sabırla bekledim.
“Mesela...” dedi, “başka bir kadına âşık olsun, ona kapılsın gitsin.”
“Ne bu?” dedim, “Boğaz motoru mu, bir o kıyıya bir öbür kıyıya,
kır dümeni dolaş dur.
Geç bunları.”
“Peki...” dedi, “bu hikâye adama yetmesin, başka şehre ya da memlekete gitsin.”
Fikir fena değildi.
Boka sarmış bir hikâyeyi, daha derin bir boka sarmak, belki bir çıkış yolu olabilirdi.

Ulan cik cik, mazin ne senin?
“Film bitmiş de, herkes salondan çıkarken, aklı son sahneye takılı kalmış…”

Bu kapıları tanıyordum. Kapanırken enteresan sesler çıkarıyorlardı.

Bir şeyin eksik olduğunu, eksik olanın ruhum olduğunu fark ettim.
Önemsemedim.

Ne olmuştu da, "Seninle dünyanın her yerine gelirim," diyen Müzeyyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı.
Nerelere gidiyordu?
Gelirken getirdiği bakışlar ne dalgaydı?
Hangisi Müzeyyen'di?
Ya da Müzeyyen kimdi?
İlk tanıdığım kimdi, şimdiki kim?