İnsan bir bukalemundur; doğasının yasası gereği, bulunduğu yerin rengini alır.

Eğitim kafayı geliştirmek demektir.
Belleği doldurmak değil.

Zihninin istediği zaman gezinmesini engelleyemezsin...

Sen hiç zihnine çalışmayı durdurmasını ve uyumana izin vermesini rica ederek, yalvararak, em­rederek gece boyunca dönüp durmadın mı?

Kusursuz, güllük gülistanlık bir dünya masalı koca bir yalandır...

Sana hiçbir zaman gül bahçesi vadetmedim ben.
Hiçbir zaman kusursuz bir adalet vadetmedim.

Vazgeçmiş değilim; yalnızca yorgunum, o kadar.

Sevgi yeterince gerçekti, acı da öyle.

Bütün hasta insanların hastanelerde olduğunu mu sanıyorsun sen?

“Doğa saklanmayı sever.”

“Mucizeler doğaya değil, bizim doğa hakkında bildiklerimize zıttır.”

“Şamanlar, bitkilerin birbiriyle iletişim kurabildiklerine, ormanın bu nedenle kendileriyle konuşabildiğine inanırdı.”

“Ağaçların bizimki gibi bir hayatı var. Besleniyorlar ve büyüyorlar. Fakirliğe, kedere ve ıstıraba katlanıyorlar.”

Kadın, doğası gereği şamandır.

Kitabın en güçlü yanlarından biri, zulmün acımasızlığını ve bireylerin buna karşı koyma çabasını çarpıcı bir şekilde tasvir etmesidir. Çin hükümetinin baskısı, toplama kampları ve kültürel soykırım girişimleri, roman boyunca bizlere hem öfke hem de derin bir hüzün yaşatıyor. Bu eser, Doğu Türkistan’daki zulmü sadece gözler önüne sermekle kalmıyor; aynı zamanda insan ruhunun direnç ve cesaret dolu yanını da ortaya koyuyor.
Kitapla Kalın.