Unuttum diyemem
fakat üzerimde bir tesiri kalmamış.

-Bize anlatman için yalvardığın öykü bu.
-Başla tanrıçam,
nereden istersen oradan başla.

"Sen bir kitap yazıyorsun.
Kitap yazanları oldum olası beğenir ve sayarım."

"Pencereyi açın da içeri temiz hava girsin, taze fikirler girsin,
yeni bir hayat tarzı girsin."

“fotoğraf çektirmek için yan yana getirilmiş iki nesne değiliz biz
…
yan yana uçan iki güverciniz
mesafeler birleştirdi bizi
bir de sözler
razı olma hiçbir sessizliğe
biliyorsun seni seviyorum
pencereden bakmayı
öğreteceğim sana…”

Yaratma keyfini tatmış birinin başka hiçbir şeyden keyif almayacağını düşünürüm hep.

Ben bu kadını yedi yaşımdan beri okuduğum kitaplardan, beş yaşımdan beri kurduğum hayal dünyalarından tanıyordum.


Onda Halit Ziya'nın Nihal'inden, Vecihi Bey'in Mehcure'sinden, Şövalye Büridan'ın sevgilisinden ve tarih kitaplarında okuduğum Kleopatra'dan, hatta mevlid dinlerken tasavvur ettiğim, Muhammed'in annesi Amine Hatun'dan birer parça vardı.


O benim hayalimdeki bütün kadınların bir terkibi,
bir karışımıydı.

Her zaman Cennet'in bir tür kütüphane olacağını hayal etmişimdir.

Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey, Dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...

Fakat artık ümit yetmiyor bana, ben artık şarkı dinlemek değil,
şarkı söylemek istiyorum...

Hani sana söylerdim,
bir mısra vardı:
Ben ta senin yanında
dahi
hasretim sana.

Seni saklayacağım inan
Yazdıklarımda, çizdiklerimde,
Şarkılarımda, sözlerimde.

Sen kalacaksın kimse bilmeyecek
Ve kimseler görmeyecek seni,
Yaşayacaksın gözlerimde.

İnsanın ikinci bir vatanı var,
orada ne yapsa masum oluyor.

O güzel gözlerin hakkını
hangi ressam verebilir ki?

"- Ben dün akşam mühim bir karar verdim.
- Neye?
- Yaşamaya.
- Bu ne demek?
- Gayet sade, kendimi öldürmemeye."

"Ben senin;
Sevgilin,eşin,baban,ağabeyin,arkadaşınım..

Biri bitse biri kalır.
Seni hiç bırakmayacağım...."