Sen bu bizim Zübükzade İbraam'ı bilmez gibi konuşuyorsun. Yahu bu İbraam, gazetelerde resmini gördüğü vekille hemen kendini arkadaş bilmez mi? Şimdi bu vali hazretleri Zübükzade'ye ne yapsın? Hadi Bey'le arkadaş olmadıklarını nerden bilsin... Gidip bir vekile de, "Zübükzade İbraam çok yakın arkadaşınız mı?" diye soramaz ya... Gördün mü, isteristemez herif yutacak bu dolmayı... Ne demişler: "İt kağnı gölgesinde yürür de kendi gölgesi sanırmış." Bu bizim Zübük de şimdicik veklin gölgesine girdi işte. Sen de allasen, bilmez gibi konuşuyorsun.

Şimdi en azgın muhalifler bile tersyüz edip hükümetten yana olup küplerini doldurmaya çalışırken, senin bu yaptığın nedir?
(...)
Bu da o, şu da o... Bunların hamurunun mayası bir. Hangisinden hükümet kursan, öbüründen ayırdı olmaz heyri. Kalaycı Kör Nuri ile Kasap Osman yoldalarmış. Önlerinden giden kağnının tekeri, öküzün saldığı yerdeki taze fışkının üstünden geçince, fışkıyı ikiye bölmüş. Kör Nuri hemen Kasap Osman'a, "Bak ağa fışkıya," demiş, "birken iki oldu. Bu da o, şu da o..."

Yani uzun lafın kısası, diyeceğim şu ki, bir ordu asker üstüne yürüse bu Zübükzade, “Aman aslanlar, sizin kumandan paşanız benim canciğer ahbabım, söyleyeyim de hepinizi onbaşı yapsın..." diyerek askerlerin ellerindeki silahları, hem de kendisi istemeden rüşvet diye bıraktırır.
Azrail bu herifin canını almaya gelse, kendi canını kurtarmak için pabucunun tekini bırakır da zor kaçar. Bey, böyle bir namussuzun eşi benzeri nerde görülmüş...

Kadın dediğin, erkeğin elinin kiri. Boşayıp elini yıkadı mı, bitti. Okumuş yazmış bir kadın alır, öyle ya... Bu adam bikere siyasete gözünü dikmiş. Böylesinden korkulur. Bunun yapmayacağı kötülük yoktur.

Yaa... Acep Zübükzade'ye gelecek olan vekil miymiş?
- Tövbe de! Vekil gelirse, benim bildiğim Zübükzade katiyen kabul etmez, kapısından kovar. İlle başvekili ister.
Heyri, göz göre göre, evime hükümet erkânı geldi, diyerekten bütün kasabayı kandıracak, he mi? Sonra da hükümete akıl verdim diye gert gert gerinecek. Ulan, senin verdiğin akılla küçük su dökmeye giden, kademhanenin çukuruna düşer be!
Syf 13

Bey, bu bizim Zübükzademiz böyle bir Zübükzade... Ankara'ya gidip de bilmediği bir otelde kalsa, sabah sabah başını pencereden sokağa sarkıtır, "Ve aleykümselaaam, Başvekil Bey!" diye bağırır da, otelciyi de, ordakileri de başvekilin arkadaşı olduğuna inandırır.
Bu Zübükzade memleketimizin bir yüzkarası ama, neylersin bey, bikez mevcut bulunmuş; atsan atılmaz, satsan satılmaz. İsteristemez çekeceğiz bu namussuzu. Başka hiçbir umarımız yok.
Syf 10

"İt kağnı gölgesinde yürür de
kendi gölgesi sanırmış."
Syf 4

Yaratılış insanı pek topraktan yaratmadı. Çünkü, insan toprak yemez. Ağaçlar açılmış avuçlara benzeyen yapraklarıyla güneş ışığını toplar ve hidrokarbona çevirir. İnsanların gıdası işte bu güneş ışığıdır. İnsan topraktan değil, güneş ışığından oluşmuştur. Bunu anlayan insana her dilde, aydın, münevver, vb. derler, ki bu ışıklı demektir. İnsanların çocukluk çağında Anadolu'da bu ışık yanmaya başlayınca ağaçta Dryad diye hayat dolu bir varlık sezilmeye başlandı.
Syf 122

Eros. Zeus'tan ambrosia, yani içilince insana ölümsüzlük veren şaraptan aldı. Psykhe, yani insan gönlü ölümsüz oldu. Gönül ile sevgi biribirine kavuşunca hiç ayrılabilir mi? Eros kızın gözlerinden uykuyu sildi, ona, "Artık birlikte yaşayacağız ve ölümlü insanlara biribirlerini sevmeyi öğreteceğiz!" dedi. Bu çiftten gençlik ve sevinç doğdu.
Syf 112

Çeşitli Herakles'lerin ortak özelliği, sonunda ateş üzerinde yanmaktır. Yunanlıların Herakles'i, yandıktan sonra gök gibi gürleyerek bulut halinde göklere çıkar.
Herakles Olympos'a gelince, Zeus'un şarap dağıtıcısı Hebe ile evlenir. Zeus, Hebe'nin yerine Ganymedes'i alır. Hebe, Hitit Tanrıçası Hepa'dır. Hepa Filistin'e varınca Havva olur. Çünkü Sami dillerinde "p" harfi ya "b" ya da "v" harfine çevrilir. Havva, Ürselim'in (Kudüs) koruyucusu Adem denilen yarı Tanrıyla evlendirilir.
Syf 97

Dionysos çoğu kez genç ve güzel bir delikanlı olarak gösterilir. Sözde onun öldüğünü görende keder kalmıyordu. Hatta insanın çıldırtıcı bir neşeyle dans edesi geliyordu. Ona yapılan bazı dualarda "Dionysos dağlardan gel, bizlere yitirmiş olduğumuz eski gülüşlerimizi ver!" denirdi. Birbirlerini öldürmeye kalkışanlar, Dionysos'u o galip gülüşüyle görünce, sanki yaramazlık ederken yakalanan çocuklar gibi birbirinden utanırlarmış.
Syf 93

Ortaya yeni bir din çıkınca, çoğu kez eski dine karşı bazı özveriler yapmak zorunda kalır. Patriyarkal baba Zeus gelirken, matriyarkal ana Kybele'ye inananlarca özveri de gerekti. Bundan ötürü Kybele, baba Zeus'u Girit'te Diktys mağarasında dünyaya getirdi ve böylelikle Tanrı anası oldu. Ephesos Artemis'ine inanmış, fakat Hıristiyanlığı kabul etmiş olan Ephesoslular, Hıristiyanlığın 431. yılında Ephesos'ta toplanan ve Meryem Ana'nın sıfatlarını saptayacak olan kilise büyüklerini zorlayarak Meryem Ana'ya Tanrı anası niteliğini verdirdiler. Böylece Meryem Ana, Kybele gibi Tanrı anası oldu.
Syf 85

Adı "Hübel'e çevrilerek Kybele Mekke'ye de götürüldü ve Kâbe'ye dikildi. Yalnız, Kâbe'ye konulurken bir kolu kırıldığı için Kureyş kabilesi ona bir altın kol yaptırdı. Onun çevreside tavaf edilirdi. Kıble sözü Tanrıçanın adındandır. Uhud Savaşında Ebu Süfyan muzaffer olunca, "Ulu Hübel" diye naralar atmaya koyulmuştu. Hazreti Peygamber, "Allah-ü Alá vel ecel!" sözleriyle yanıtlamıştı.
Syf 84

simine göre sönüp canlanmasını simgeler. Attis, Suriye'ye geçince adı, İbrani dilinde "Efendimiz" anlamına Adon oldu. Hatta Tevrat ve Zebur'da tek Tanrıya Adonay diye seslenilir. Bu sözü Grekler, Adonis'e çevirdiler ve Adon'un sevgilisi Astarte ya da Astoreth'i, Aphrodite'ye dönüştürerek onu Aphrodite'nin sevgililiğine memur ettiler. Yalnız Suriye'de her yıl kışa doğru Adon'u bir yabandomuzu öldürüyordu. Bundan dolayı Samilerde domuz eti lanetli sayıldı ve tabu, yani yasak edildi.
Syf 82

Yeryüzünü ısıtıp gebe bırakan güneştir. Belki bizce bugün aya oranla güneş daha önemlidir. Ama matriyarkal bir dünyada güneşin görevi yeryüzünü yani büyük anayı ısıtmak ve onu ürünlere gebe bırakmaktı. İşte onun için ilkbaharda doğan ve sonbaharda ya da kışın ölen Tanrıdır. İlk insanlarca hayat sürekli değil ama ayrılma ve kavuşmadan oluşan bir gidiş geliş sayılırdı. Onlarca hayat arzu, sevgi ve yırtılışın etkisinden sonra gençlikle yenileşen, yeni baştan doğan bir varlıktı.
Syf 82