İnsanın en ağır yorgunluğu bazen başarısızlık değil, kendini bir yere ait hissedememektir. Ne tamamen iyi olduğuna inanır ne de kötülüğe cesaret edebilir. Arada kalmışlık, insanın ruhunu sessizce kemiren bir boşluk gibi büyür.

İnsan bazen gücünün yetmediği yerde sadece umutlarını değil, kelimelerini de yitiriyor. Eskiden heyecan veren şeyler sıradanlaşıyor, sevinçler bile eksik hissediliyor. Çünkü çaresizlik, insanın yalnızca elini değil, içindeki anlam duygusunu da yoruyor. Ama yine de en karanlık anların içinde bile küçücük bir ihtimal kalır; insan çoğu zaman o ihtimal sayesinde yeniden toparlanmayı öğrenir.

Çünkü insan en çok, anlaşılmak için yorulmadığı yerde dinleniyor. Sürekli kendini anlatmak, yanlış anlaşılmaları düzeltmek, eksik kalan taraflarını savunmak… Bunlar kalbi sessizce tüketiyor. Ama bazı insanlar vardır; yanında sussan da seni duyar, konuşmasan da seni anlar. İşte huzur biraz da, kendin olabilmek için çabalamadığın o güvenli yakınlıktır.

Belki de insanı Rabbine en çok yaklaştıran şey, kusursuzluğu değil; kırılmış hâlidir. Çünkü dua, en samimi hâlini günahını fark eden kalpte bulur. İnsan bazen en dipteyken ellerini açar ve anlar ki; merhamet, yalnızca tertemiz olanlara değil, dönüş yolu arayanlara da açıktır.

Rabbim bazen en çok, “Ben yine geldim…” diyebilen kulların sesini sever.

Gerçek güç çoğu zaman gürültüde değil, akılda saklıdır. İnsan hayatında da bazı mücadeleler böyledir; herkes senin durduğunu sanırken, sen içten içe en büyük dönüşümünü yaşarsın. Zafer yalnızca kuvvetle değil, sabırla, zamanlamayla ve doğru hamleyi sessizce yapabilmekle gelir.