İnsanlar korunma için birlikte yaşamayı seçtiğinde görünüşe göre özgürlüklerinin çoğundan da vazgeçmeleri gerekir

İnsan özgür doğar, oysa her yerde zincire vurulmuştur.

Nedenini tam açıklayamasam da kendimi yorgun ve öfkeli hissediyordum, kurallarını anlamadığı bir oyuna katılmaya zorlanan biri gibiydim. Oradayken, orada olmayayım da nerede olursam olayım diye hissetmiştim.

Sonra sen geldin,o kahrolası binadan düştün ve elimi tuttuğun ilk anda içimde bir şeyler oldu. Birden konuşmak istediğim biri vardı karşımda. Nasıl hissettiğimi anlayan biri. Gerçekten, gerçekten anlayan.

Hiçbir şey görme, Hiçbir şey duyma, her şeyi unut.

İnsan,gırtlağına kadar kendisiyle doludur.

Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.

Lombozdan dışarıya son bir kez bakarken, her șeyin yavaş yavaș gözden kayboluşunu izledim. Ay ışığının vurduğu denizde yansıyan biyolüminesans gõzüme ilişti. Yeşil ve mavi ışık huzmelerinin suyun kenarında dans edişini hayranlıkla izledim.

Belki de buydu? Belki de aşk buydu; hep merak ettiğim ama asla bulamadığım o aşk...

Beyaz Ben bir hamle yapar yapmaz Siyah Ben, hararetle öne atılıyordu; bir parti biter bitmez bir sonraki için kendi kendime meydan okuyordum, çünkü her defasında iki Satrançtaki Ben'den biri ötekine yenik düşüyor ve rövanş talep ediyordu.

Şefkatli tarafım, içindeki çaresiz tarafın rahatlama ihtiyacını anladığı gibi, içimdeki acımasız eleştirel sesin de beni korumaya, güvende ve hayatta tutmaya çabaladığını görüyor.

Peki ya kendinize neler diyorsunuz acı içindeyken, belki hata olarak gördüğünüz bir davranışınız için üzülürken, yarınlar için endişelenirken?

Hepimizin kafasının içinde her daim hikayeler anlatan bir ses yok mu?

Bütün bu senaryoların ortak bir noktası vardir: Hissettiğimiz ve düşündüğümüz șeyi beğenmeyiz; o şekilde hissetmek, o șekilde düşünmek istemeyiz. Beğenmediğimiz ve istemediğimiz duygu ve düşüncelerimizden kurtulmak için de pek çok stratejiye başvururuz
Ben de tam anlamıyla bunu yapıyordum. Bana acı, rahatsizlık veren duygu ve düșüncelerden her ne pahasına olursa olsun kaçınıyor, kaçıyor; onları yok etmeye, en olmadı kontrol etmeye çalişıyordum. Lakin bu çetrefilli kaçınma oyununun sonu hüsrandı, henüz farkında değildim.

Özgürlüğün temelinde itaatsizlik yatar.İtaaat edenlerden ancak köle olur.