Sabretmeyi bilen insan her konuda iyi olabilirdi.

Dünya, onunla tek başına yüzleşmek zorunda olmadığınızda daha az ürkütücü olabiliyordu.

"Her hikaye mutlu sonla bitseydi yeniden başlamak için sebebimiz olmazdı. Hayat seçimlerden ve düştüğümüzde kalkmasını bilmekten ibarettir."

Sonra bir şey oluyor değişiyorsun. Dünyaya bakışın, insana bakışın, eşyaya bakışın değişiyor. Kelimeleri kısaltıyorsun, insana inanmayı azaltıyorsun, eşyaları sadeleştiriyosun. Kalabalıktan kaçıp, oluşturduğun minimal hayatı tercih ediyorsun. Kendi halindeliğin dışında bir hayatı istemiyorsun. Süsün ardındaki çirkinliği gördüğün için, gösterişsizliğin çerçevelediği saf güzelliğin peşinde koşuyorsun. Bir şeyler oluyor ve artık o eski sen olamıyorsun...

Ömrümüzün çoğunu doğru düzgün yaşamadan geçirmiş olmamız beni kahrediyordu.

Parlak dönemler geçer, deli gibi tutkular ve coşku anları bile sorabilir. Ama hikaye sonsuza kadar kalbinde kalır. Yıpranmazlar, kaybolmazlar, çatlamazlar ve kırılmazlar...

Neyi bilmemeniz gerektiğini bilmek için epey bir şey bilmeniz gerekir. Ve eğer bir şeyi bilmek istemediğinizi biliyorsanız, en azından o şeyin ne olduğuna dair bir hissiniz olmalıdır.

Onu öldüreceğim. Kastettiğim onu kalbimde öldürmek. İyiliğini istemekten vazgeçmek. Derken bir gün ölüp gidecek.

Ateş dediğimiz güç nasıl ki odunla beslenirse akıl da bilgiyle beslenir.

Anlaşılan beynimiz, ruh için rahatsız edici ve tehlikeli olabilecekleri kendiliğinden devre dışı bırakıp düzenleyen güçlere sahip.

Kimseden bir şey bekleme.
Güzel şeyler daima Allah'tan gelir.